Tipoloxía do alumno pola cor do cinto.

Para Bruce Lee non servían máis que para suxetar os pantalons, pero teño visto nalgún que outro libro e circulando pola rede, algúns artigos que describen como se pode coñecer a tipoloxia de alumno polo grado ou cinto que posue. Despois de pasar como alumno por varias artes marciais e ser actualmente mestre, podo decir, e esto non e máis ca unha opinión forxada pola esperiencia personal, que estas valoracións non anda moi desencamiñadas. Eso si, non pasan de ser unha mezcla de filosofía oriental con aspectos puramente psicolóxicos e con unha boa dose de imaxinación. Máis ou menos o que se ven decindo é esto que a continuación espoño:

CINTO BRANCO: Simbolizan a ignorancia e a pureza. Ignorancia porque o aprendiz descoñece totalmente o que lle van a ensinar e a pureza porque as súas reaccións son intuitivas, de sorpresa e admiración e non están condicionadas. Todo canto vai parécelle extraordinario, séntese fascinado por todo o que o rodea e calquera compañeiro parécelle un consumado pelexador. Ponse ao final da clase e esfórzase mais que os da primeira fila e toma á orde e a disciplina como unha relixión. Non desexa que se acabe nunca a clase e cando sae á rúa é un home totalmente novo. O pouco que aprendeu fáiselle inmenso. Ve ao seu instrutor e a outros cintos negros como ideais xamais alcanzables. Colaborador e entusiasta, desexa practicar o combate, aínda que non sempre se anima.

CINTO AMARELO: Este é o primeiro cinto de cor, estivo moi ansioso en recibilo e nunca chegaba a hora do exámen , extremadamente nervioso pregunta ata o ultimo momento que lle van a preguntar. Suponlle un dos premios máis importantes da súa vida e desexa demostrarlle ao seu instrutor que non se equivocou cando llo outorgou. Mira ao novos cintos brancos con benevolencia e desexa axudarlles para que teñan confianza. No combate é discreto, utilizando técnicas que lle ensinaron, xa que cando inicia algunha que viu aos seus compañeiros dáse conta que lle falta moito adestramento para desenvolvela, por iso suscita a necesidade de adestrar todos os días e o seu interese polas artes marciales é enorme, consulta libros, vídeos, etc. Ve ao seu mestre como a alguén a quen imitar dentro e fóra do Ximnasio

CINTO LARANXA: Nesta etapa a mentalidad cambia totalmente. Pensa que o cinto obtido non o merece e que o seu instrutor precipitouse en darllo, vese a se mesmo carente de técnica e habilidades, por iso para non sentirse mal comeza a adestrar moito mais duramente e a súa actitude no ximnasio faise máis responsable que antes. Adestra nas súas horas libres só ou cos seus compañeiros, comeza a facer preguntas de todo tipo e trata de aprender ás agachadas series técnicas máis avanzadas, ignora o seu potencial e a potencia dos seus golpes, provocando ás veces lesións aos seus compañeiros. O que máis lle interesa é perfeccionarse para que os seus compañeiros non pensen que lle regalaron o cinto. No combate móstrase serio e con algo de dureza. Os seus movementos comezan a ter plasticidad e efectividad. Sente gran admiración polo seu instrutor e desexa pelexar con el para demostrar os seus progresos, nunca para gañarlle.

CINTO VERDE: É a etapa máis difícil e na cal abandonan moitos dos alumnos ata os que lograron progresos superiores. O cinto negro veo aínda moi afastado, e moi difícil, aínda que xamais creu chegar ata aquí dáse conta que apenas sabe nada das artes marciales. É a etapa do retroceso técnico, do cansazo muscular polos tres anos anteriores vólvese máis agresivo e intolerante cos seus compañeiros, perde un pouco das súas habilidades no combate reemplazándolas por contactos máis efectivos. Se o seu instrutor non se dá conta e non lle fala, explicándolle o normal desta fase, é moi probable que abandone. Séntese insatisfecho consigo mesmo e coa arte marcial que practica. Busca noutras artes marciales técnicas distintas hei ata asiste a clases sen atopar nestas o que busca. O seu instrutor debe, sabendo isto, levar ao alumno a centrarse máis no aspecto filosófico das artes marciales para atopar o equilibrio psíquico e así anular os seus insatisfacciones. De non dar resultado é conveniente pedirlle ao alumno que deixe de adestrar por un tempo, pero que asista á clase como espectador para lograr un desexo de volver estar practicando aquilo que tanto lle apaixonou.

CINTO AZUL: Este tamén é un cinto conflictivo, pero para o instrutor. Superada a anterior fase depresiva e de procura, o alumno renace con novos bríos e comeza a mirar ao seu mestre como alguén similar a si mesmo. Xa non o considera un Deus que todo o sabe e todo o pode. Comeza a atoparlle defectos e, ata a criticalo. As preguntas que lle fai son moitas veces para poñelo en apretos e proponlle pelexar con demasiada frecuencia. É pouco respetuoso. Chega tarde a clases para evitar os calentamentos. É menos colaborador. Ás veces fai caso omiso ás correcciones do seu instrutor, non respecta nas prácticas os exercicios predeterminados, inventando os propios e provocando desatención nas clases. A pelexa co mestre alcanzará gran dureza porque o alumno quererá demostrar que el tamén sabe pegar e intentarao por encima de todo. Chegado a este punto, o mestre deberá sen máis remedio darlle un serio correctivo co fin de demostrarlle que aínda lle queda moito por aprender. Un golpe dado con precisión e dureza, ou pedirlle que demostre públicamente o que sabe facer, son suficientes para facerlle entrar en razón.

CINTO MARRÓN: Este é o mellor dos cintos, tanto para o instrutor como para o alumno. Chegado este punto, o tan ansiado cinto negro está ao seu alcance. O seu adestramento gaña en intensidade e eficacia. O seu comportamento en clase é exemplar. Chega a tempo, colabora coa clase aínda que é un pouco distante con respecto aos cintos máis baixos. Traballa sen desalento e sen concesións ao cansazo, véndose a se mesmo como exemplo e alicerce do ximnasio. Perfecciona cada movemento e cada posición. Estuda toda a teoría que chega ao seu alcance e volve ver ao seu instrutor como aquel Deus do principio, defendéndo sempre, tanto que pelexaría por el se fose necesario. Dáse conta que todo o que sabe débello ao seu mestre e que aínda lle queda moito por aprender. Gústalle pelexar con cintos inferiores tratándoos con rigor e eficacia, co fin de demostrarlles e demostrarse que é un futuro cinto negro. Nas pelexas co seu mestre compórtase duramente pero con respecto e sen excederse. Gústanlle as exhibicións nas que realiza as técnicas máis complicadas ao verse cun nivel de eficacia extraordinario. O único punto negativo sexa que, ás veces, non confraterniza cos cintos brancos e amarelos.

(Artigo extraído da Internet, con agregados propios)